Luchtstrijdkrachten van de NAVO

Op 4 april 1949 werd te Washington Ket Noord-Atlantisch Verdrag gesloten tussen de Verenigde Staten van Amerika, Groot-Brittannië, Frankrijk, Canada, Nederland, België, Luxemburg, Noorwegen, Denemarken, IJsland, Italië en Portugal. Later traden Griekenland, Turkije en West-Duitsland nog toe.

De NAVO (Noord-Atlantische Verdrags Organisatie) of de NATO (North Atlantic Treaty Organization) werd opgericht ter uitvoering van dit verdrag. Het doel van het verdrag was, de veiligheid van de niet-communistische landen van Europa tegen een eventuele agressie van de Sowjetunie te waarborgen door onderlinge samenwerking en met name door de toezegging van Amerikaanse hulp.

De twee belangrijkste onderdelen van de NAVO zijn het Allied Command Europe (Geallieerd Europees Commando), dat onder leiding staat van de Supreme Allied Commander Europe (SACEUR) en het Allied Command Atlantic (Geallieerde Opperbevel in de Atlantische Oceaan) met als commandant de Supreme Allied Commander Atlantic (SACLANT).

De luchtstrijdkrachten van alle aangesloten leden van de NAVO komen in dit boek aan de orde. Ook de Franse inbreng op dit gebied wordt uitvoerig behandeld, ondanks het feit dat Frankrijk in 1966 uit het bondgenootschap trad.

In een tijd waarin in veel Westeuropese landen het lidmaatschap van de NAVO en in dit verband het gebruik van kernwapens ter discussie staat, is dit een buitengewoon interessant boek met veel wetenswaardigheden over de gezamenlijke NAVO-luchtstrijdkrachten.