Bovenaardse beslommeringen

Ik schrok op door de luide kreet van een uil. Ik liep gedreven door een impuls, het kerkhof op. Een witte uil fladderde langs me heen en raakte bijna mijn wang.

In het bleke maanlicht leken de dicht opeengedrongen grafstenen scherper omlijnd dan overdag - ze gingen minder op in het rustige groen van het lange gras. Overdag hing hier een sfeer van stille berusting. Het was, alsof de inscriptie hij ruste in vrede in de lucht was overgegaan, maar nu leek het alsof de rust der eeuwen was verstoord, alsof de gewijde grond zich huiverend verzette. Zelfs de taxusbomen schenen aan dat verzet mee te doen. Ze stonden daar pikzwart, als stomme schildwachten.

Toen ik mijn blik naar het oosten richtte, kon ik een kreet nauwelijks weerhouden. Daar, in de verste hoek van het kerkhof schemerde iets wits op de grond. Ik wist onmiddellijk wat het was...